Հայաստանի վարչապետի Մոսկվա այցը՝ որպես դիպուկահարության մեջ գտնվող երկրի մանևր
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի Մոսկվա այցը, որի ընթացքում նա մասնակցում է Եվրասիական միջկառավարական խորհրդի նիստին, պետք է դիտարկվի որպես Երևանի կողմից իրականացվող մանևրի շարունակություն։ Այս քայլը պայմանավորված է այն իրողությամբ, որ Հայաստանը գտնվում է բարդ դիպուկահարության մեջ։ Օբյեկտիվորեն նա բախվել է այն իրավիճակի հետ, որ աշխարհաքաղաքական իր դաշնակիցները՝ ԱՄՆ-ը և ԵՄ-ն, չեն դիտարկում Հայաստանին որպես
Ադրբեջանը Լուրջ Ջանքեր Է Ներդնում ՀՀ-ՈՒՄ Իսլամական Մշակութային Ժառանգության Բռնացման Ուղղությամբ
Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի ելույթը «Մշակութային ժառանգությունը և վերադարձի իրավունքը» միջազգային կոնֆերանսում, որը տեղի ունեցավ դեկտեմբերի 5-ին Բաքվում, հիմնված էր մի պնդման վրա, թե Հայաստանը ոչնչացրել է ադրբեջանցիների մշակութային ժառանգությունը, հատկապես սրբավայրերը և գերեզմանները։ Այս հարցում ադրբեջանական կողմը ցուցաբերում է բավականին ակտիվություն՝ փորձելով Հայաստանի տարածքում գտնվող իսլամական մշակութային ժառանգությունը ներկայացնել որպես իրենց պատմական ժառանգություն և
Իրավաբանական հարցումները և բողոքարկումները մերժվել են Հովհաննավանքի հարցով
Իրավաբանական խորհրդատվություն իրականացնող իմ թիմի կողմից ներկայացված բոլոր հաղորդումները և բողոքարկումները մերժվել են Հովհաննավանքում հոկտեմբերի 26-ին տեղի ունեցած իրադարձությունների հետ կապված։ Ինչպես հայտնի դարձավ, Հովհաննավանքի կարգալույծ արված քահանան՝ Ստեփան Ասատրյանը (նախկինում՝ տեր Արամ), իշխանությունների կողմից կազմակերպված «պատարագի» ընթացքում ծես է կատարել։ Այս գործողությանը մասնակցել են ոչ միայն Ստեփան Ասատրյանը, այլև ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, նախարարներ,
Փաշինյանի «Համատեղ ճանապարհային քարտեզ»-ի վտանգները
Օրերս Գերմանիայում իր հանդիպումների ժամանակ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հերթական անգամ շատ վտանգավոր հայտարարություն էր արել՝ առաջարկելով Ադրբեջանին ընդունել համատեղ ճանապարհային քարտեզ՝ փակելով «Արևմտյան Ադրբեջան» և «Ղարաբաղի հայերի վերադարձ» թեմաները։ Այս հայտարարությունը, որը հակիրճ կարելի է բնութագրել որպես «արջի ծառայություն մատուցել» Ալիևին, ոչ միայն կոծկում է Ադրբեջանի իրական զավթողական նպատակները, այլև դրանց տրվում է վտանգավոր
1991 թվականի դեկտեմբերի 10-ը. Պատմության վերջին էջը, որը մենք չենք թույլ տալու շրջել
Որքան ավելի են հեռանում մեզանից 2020 թվականի նոյեմբերը և 2023 թվականի սեպտեմբերը, այնքան ավելի սուր է զգացվում Արցախի բացառիկ կարևորությունը և նշանակությունը Հայաստանի համար։ Հայոց պատմության, մշակույթի, հոգեկերտվածքի, ինչպես նաև մերօրյա Հանրապետության անվտանգության համար հողի այն փոքրիկ պատառիկի վիթխարի արժեքի ըմբռնումը, որը մեզ համար անչափ ավելին էր, քան պարզապես տարածք, այն մեր Հայրենիքն է։ Արցախը
Նիկոլ Փաշինյանի հերթական պնդումը՝ եկեղեցու հասցեին
Վերջին օրերին Նիկոլ Փաշինյանի կողմից արված հայտարարությունը, թե պետության կողմից ստեղծված եկեղեցին պետք է հնչի պետական օրհներգը, ոչ թե պարզապես սխալ է, այլ դիտավորյալ քայլ՝ ուղղված հայկական եկեղեցուն ամբողջովին իրեն հնազանդեցնելու։ Այս թեզը, որը նա շահարկում է, դիլետանտությունից բացի ուրիշ բնորոշում չունի։ Ցանկացած տեղեկացված մարդ գիտի, որ Հայ առաքելական սուրբ եկեղեցին (ոչ թե Հայաստանյաց, ինչպես
Տիգրան Աբրահամյան․ Ե՛վ Փաշինյանը, և՛ Ալիևը նույն բանն են ուզում
Իմ կարծիքով, Ադրբեջան-Հայաստան հարաբերություններում տեղի է ունենում հետաքրքիր խաղ, որը վերաբերում է Սահմանադրական փոփոխությունների հարցին։ Իրականության մեջ և՛ Նիկոլ Փաշինյանը, և՛ Իլհամ Ալիևը նույն նպատակն ունեն։ Փոխարենը՝ Նիկոլը փորձում է Սահմանադրության փոփոխությունը ներկայացնել որպես երկրի ներքին պահանջ, ինչն ակնհայտորեն այդպես չէ։ Նա փորձում է իր դեմքը փրկել։ Բաքվում հասկանում են, որ «խաղաղասիրության» կեղծ դիմակով իշխանությանը
Դավիթ Անանյան․ Սա արդեն ոչ թե վիճակագրություն է, այլ ազգային դիմադրողականության կորստի իրական գործընթաց
Որպես նախկին ղեկավար, ես ստիպված եմ անդրադառնալ Հայաստանի ժողովրդագրական իրավիճակի վերջին տվյալներին, որոնք, ցավոք, շարունակում են վատթարանալ։ Թեև պաշտոնական հաղորդագրություններում հաճախ նշվում է տնտեսական աճի մասին, իրական պատկերը շատ ավելի մտահոգիչ է։ Իրականում, մենք ականատես ենք լինում ոչ թե պարզապես վիճակագրական տատանումների, այլ ազգային դիմադրողականության կորստի իրական գործընթացի։ Ի՞նչ է տեղի ունենում։ 1. Ժողովրդագրական լուռ
Ադրբեջանական վառելիքը Հայաստանում. Ռազմավարական խաղ, ոչ թե տնտեսական անհրաժեշտություն
Իմ գնահատմամբ, որպես քաղաքական գիտությունների դոկտոր և էներգետիկ անվտանգության հարցերի փորձագետ, Ադրբեջանից Հայաստան վառելիքի ներկրման գործընթացը ոչ թե պարզապես տնտեսական, այլ առաջին հերթին աշխարհաքաղաքական բնույթի ակցիա է։ Ադրբեջանի և ԵՄ-ի հիմնական նպատակն է նվազեցնել Ռուսաստանի աշխարհաքաղաքական ազդեցությունը Հարավային Կովկասում։ Այս նպատակը իրականացվում է «Միջին միջանցքի» (Middle Corridor) տրամաբանության շրջանակում, որը նախատեսում է Եվրոպա-Կովկաս-Ասիա հաղորդակցության ուղղությունը։
Ադրբեջանը ձգտում է վերահսկել Հայաստանի ներքին և արտաքին քաղաքականությունը
Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների ներկայիս իրավիճակը հասել է այնպիսի անհամաչափ փուլի, երբ Բաքուն ոչ միայն պահանջում է «խաղաղություն» իր պայմաններով, այլև համառորեն ձգտում է Հայաստանին ամրագրել վասալ պետության կարգավիճակ։ Այս կարգավիճակը ենթադրում է, որ Հայաստանը պարտավոր է համաձայնեցնել իր առանցքային քաղաքական որոշումները «սյուզերենի»՝ Ադրբեջանի հետ։ Այս տեսակետը դառնում է առավել հստակ, երբ դիտարկում ենք Ադրբեջանի