Author: Նանե Հարությունյան
Իշխանությունների դիվանագիտության մասին կեղծ թեզիս
Հայաստանը խաղաղության մոտեցման հասնելու գործում իշխանությունների վարած դիվանագիտության դերը գնահատելիս պետք է հստակ առանձնացնել իրական գործոնները կեղծ պատկերացումներից։ Օրեր առաջ ԱՄՆ նախկին նախագահ Դոնալդ Թրամփի հայտարարությունը, թե նա ճնշում է գործադրել՝ հայ-ադրբեջանական խաղաղության հաստատման նպատակով, գրեթե աննկատ մնաց, չնայած դրա բացահայտ կարևորությանը։ Իմ կարծիքով, բոլորի համար ակնհայտ է, որ խոսքը վերաբերում է բացառապես Ադրբեջանի նկատմամբ
Հայաստանը և Եկեղեցին՝ ճակատագրի խաչմերուկում
Ուղտաերթի ավարտից հետո, որն անվանումը ստացավ իմ թեթև ձեռքով, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը արտասանեց մի հակիրճ ճառ, որում հայտարարեց, թե մենակ չի թողնի Հիսուս Քրիստոսին։ Սակայն այս հայտարարությունը, որը հաճախ մեկնաբանվում է որպես ազգային հերոսի մենակություն, ծածկում է ավելի խորը և ցավոտ իրականություն։ Իրականում, մենակ թողնված չէ ոչ Քրիստոսը, ոչ էլ Հայաստանը։ Մենակ թողնված են հազարավոր
Վլադիմիր ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ․ ԱՆՀՐԱԺԵՇՏ Է ՏԱԿՏԻԿԱՅԻՑ ԱՆՑՆԵԼ ՍՏՐԱՏԵԳԻԱՅԻ
Արձագանքում ենք, ռեակցիա ենք տալիս, սպասում հաջորդ կիրակիին։ Ջղաձգվում ենք ադրբեջանական բենզինից, իշխանության մարտահրավերներից, մշակութային գործիչ կոչեցյալների բարոյական և արժեքային ստորոտներում քոչելու մակարդակից, Մայր Աթոռի դուռը ջարդողներից, մանր ու խոշոր չինովնիկների վարքից, բարքից, խոսքից, բնույթով ավտորիտարացող, բայց ժողովրդավար խաղացող իշխանությունից և սպասում. սպասում հերթական հարձակման, սպասում հերթական խզման արարին, հերթական ասպատակությանը, հերթական կիրակիին։ Ամեն բան
ԱՐՄԵՆ ԱՇՈՏՅԱՆ․ ՀԱՅՏՆՎԵԼ ԵՆ ԸՆԴԴԻՄԱԴԻՐՆԵՐ, ՈՐՈՆՔ ՓՈՐՁՈՒՄ ԵՆ ՄՐՑԵԼ ՆԻԿՈԼԻ ՀԵՏ՝ ՕԴ ՎԱՃԱՌԵԼՈՒ
Իմ Facebook-ի էջում ես անդրադարձել հայկական քաղաքական դաշտում ընդդիմադիր ուժերի գործելաոճին՝ մեկնաբանելով Նիկոլ Փաշինյանի կողմից «հույսի» հասկացության օգտագործումը որպես հիմնական քաղաքական ուղերձ։ Պետք է ընդունել, որ Նիկոլին հաջողվել է երկրի քաղաքական դաշտում մոդայիկ դարձնել ջրիկությունը։ Նա փորձում է «հույս վաճառել» հայ ժողովրդին, սակայն իրականում վաճառում է իլյուզիա, օդ։ Նրա իրական ասելիքն այնքան զազրելի է ու
Եկեղեցու դեմ ձեռք բարձրացնողը փլատակների տակ է մնալու
Այս արտահայտությունը այլևս պարզապես մտաբերություն չէ, այլ այն հիմնարար ճշմարտություն, որը պետք է հասկանա յուրաքանչյուր հայ։ Վերջին օրերին տեղի ունեցող իրադարձությունները չի կարելի անվանել պարզապես «միջամտություն»։ Սա բացահայտ պատերազմի հայտարարություն է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու, մեր ազգային ինքնության և պետականության հիմքերի դեմ։ Այս պատերազմի սկիզբը դրվել է 2026 թ. հունվարի 4-6-ի ընթացքում, երբ Նիկոլ Փաշինյանի
Նրանք կրում են իրենց և մեր խաչը. Նրանք պետք է վերադառնան
Ինչպե՞ս են պատմաբանները նկարագրելու այն իրավիճակը, որում մենք ապրում ենք վերջին յոթուկես տարիներին։ Ի՞նչ են գրելու մեր՝ այս աներևակայելի այլանդակությունն ու խայտառակությունը հանդուրժող հայաստանցիների և Սփյուռքի ներկայացուցիչների մասին։ Ինչպե՞ս են անվանելու դավաճանների ոհմակի հանցակիցներին, օրինակ՝ Օպերայի և բալետի թատրոնի տնօրենին, որը հպարտանում է իր ազգականով, և համատեղության կարգով տեղակալով, որը դեկտեմբերի 18-ին մագլցել է Սուրբ
Պարտադրված պառակտումն արդեն փաստ է
Հայկական հասարակության ներսում ընթացող գործընթացը, որը սկսվեց սև ու սպիտակից տարբերակելու փորձերով, այժմ հասել է իր թավշայի էվոլյուցիոն հանգրվանին։ Մենք ունենք երկու հստակ տարբերակ։ Մի կողմից՝ հասարակության այն հատվածը, որը նույնիսկ Մայր Աթոռի դռան մոտ խոր շունչ առնելու համար զգուշանում է՝ լիովին գիտակցելով իրենց գտնվելու վայրը։ Մյուս կողմից՝ այն հասարակությունը, որը քացի է տալիս այդ
Նիկոլը պետության դեմ 2 կրակոց է արձակում
Իմ կարծիքով, Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պետության դեմ երկու հիմնական հարված է հասցնում՝ ուղղված Հայ Առաքելական Եկեղեցուն և հասարակության տարբեր շերտերին, այդ թվում՝ նաև իր կողմնակիցներին։ Իշխանության կողմից ծավալվող քննադատությունը և հարձակումները, իհարկե, ինտենսիվության առումով հիմնականում ուղղված են Մայր Աթոռին։ Սակայն Եկեղեցին ունի իր բնական իմունիտետը և հանրության մեջ բարձր վստահություն, ինչը որոշակիորեն մեղմացնում է
ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆԸ ՈՐՊԵՍ ՎԵՐՋՆԱԳԻՐ. ԻՆՉՈՒ ՉԵՆ ԱՎԱՐՏՎԵԼՈՒ ԲԱՔՎԻ ՊԱՀԱՆՋՆԵՐԸ
Ամեն անգամ, երբ հայկական կողմի լռությունը կամ հերթական զիջումը հաջորդում է Բաքվի հայտարարություններին, ադրբեջանական կողմը ստանում է միանշանակ ազդանշան. ճնշումը գործում է։ Վերջին տարիներին դա դարձել է ակներևական. Հայաստանի նկատմամբ Ադրբեջանի քաղաքականությունը կառուցված է հետևողական պարտադրանքի տրամաբանությամբ։ Խոսքը համակարգային ռազմավարության մասին է, որտեղ յուրաքանչյուր նոր պահանջ դառնում է լոկ դեպի հաջորդը տանող աստիճան։ Այսօր ադրբեջանական
Ադրբեջանական բենզինը՝ որպես ազգային հանրաքվե
Այս իրադարձությունը, որը ներկայացվում է որպես խաղաղության, էժանության և համերաշխության ձեռքբերում, ես դիտարկում եմ որպես իրական հանրաքվե։ Այս հանրաքվեի հարցը պարզ է․ արդյոք մենք, որպես հասարակություն, ի վիճակի ենք կազմակերպված «ՈՉ» ասելու, թե՞ մենք այլևս չենք կարող, և մեզ ամեն ինչ կհրամցվի՝ սիրուն փաթեթավորմամբ։ Ադրբեջանական բենզինի մերժումը պարզապես լոգիստիկ կամ դիվերսիֆիկացման հարց չէ։ Սա լուրջ