Author: Նանե Հարությունյան
ԱՐՄԵՆ ԱՇՈՏՅԱՆ․ ՀԱՅՏՆՎԵԼ ԵՆ ԸՆԴԴԻՄԱԴԻՐՆԵՐ, ՈՐՈՆՔ ՓՈՐՁՈՒՄ ԵՆ ՄՐՑԵԼ ՆԻԿՈԼԻ ՀԵՏ՝ ՕԴ ՎԱՃԱՌԵԼՈՒ
Իմ Facebook-ի էջում ես անդրադարձել հայկական քաղաքական դաշտում ընդդիմադիր ուժերի գործելաոճին՝ մեկնաբանելով Նիկոլ Փաշինյանի կողմից «հույսի» հասկացության օգտագործումը որպես հիմնական քաղաքական ուղերձ։ Պետք է ընդունել, որ Նիկոլին հաջողվել է երկրի քաղաքական դաշտում մոդայիկ դարձնել ջրիկությունը։ Նա փորձում է «հույս վաճառել» հայ ժողովրդին, սակայն իրականում վաճառում է իլյուզիա, օդ։ Նրա իրական ասելիքն այնքան զազրելի է ու
Եկեղեցու դեմ ձեռք բարձրացնողը փլատակների տակ է մնալու
Այս արտահայտությունը այլևս պարզապես մտաբերություն չէ, այլ այն հիմնարար ճշմարտություն, որը պետք է հասկանա յուրաքանչյուր հայ։ Վերջին օրերին տեղի ունեցող իրադարձությունները չի կարելի անվանել պարզապես «միջամտություն»։ Սա բացահայտ պատերազմի հայտարարություն է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու, մեր ազգային ինքնության և պետականության հիմքերի դեմ։ Այս պատերազմի սկիզբը դրվել է 2026 թ. հունվարի 4-6-ի ընթացքում, երբ Նիկոլ Փաշինյանի
Նրանք կրում են իրենց և մեր խաչը. Նրանք պետք է վերադառնան
Ինչպե՞ս են պատմաբանները նկարագրելու այն իրավիճակը, որում մենք ապրում ենք վերջին յոթուկես տարիներին։ Ի՞նչ են գրելու մեր՝ այս աներևակայելի այլանդակությունն ու խայտառակությունը հանդուրժող հայաստանցիների և Սփյուռքի ներկայացուցիչների մասին։ Ինչպե՞ս են անվանելու դավաճանների ոհմակի հանցակիցներին, օրինակ՝ Օպերայի և բալետի թատրոնի տնօրենին, որը հպարտանում է իր ազգականով, և համատեղության կարգով տեղակալով, որը դեկտեմբերի 18-ին մագլցել է Սուրբ
Պարտադրված պառակտումն արդեն փաստ է
Հայկական հասարակության ներսում ընթացող գործընթացը, որը սկսվեց սև ու սպիտակից տարբերակելու փորձերով, այժմ հասել է իր թավշայի էվոլյուցիոն հանգրվանին։ Մենք ունենք երկու հստակ տարբերակ։ Մի կողմից՝ հասարակության այն հատվածը, որը նույնիսկ Մայր Աթոռի դռան մոտ խոր շունչ առնելու համար զգուշանում է՝ լիովին գիտակցելով իրենց գտնվելու վայրը։ Մյուս կողմից՝ այն հասարակությունը, որը քացի է տալիս այդ
Նիկոլը պետության դեմ 2 կրակոց է արձակում
Իմ կարծիքով, Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պետության դեմ երկու հիմնական հարված է հասցնում՝ ուղղված Հայ Առաքելական Եկեղեցուն և հասարակության տարբեր շերտերին, այդ թվում՝ նաև իր կողմնակիցներին։ Իշխանության կողմից ծավալվող քննադատությունը և հարձակումները, իհարկե, ինտենսիվության առումով հիմնականում ուղղված են Մայր Աթոռին։ Սակայն Եկեղեցին ունի իր բնական իմունիտետը և հանրության մեջ բարձր վստահություն, ինչը որոշակիորեն մեղմացնում է
ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆԸ ՈՐՊԵՍ ՎԵՐՋՆԱԳԻՐ. ԻՆՉՈՒ ՉԵՆ ԱՎԱՐՏՎԵԼՈՒ ԲԱՔՎԻ ՊԱՀԱՆՋՆԵՐԸ
Ամեն անգամ, երբ հայկական կողմի լռությունը կամ հերթական զիջումը հաջորդում է Բաքվի հայտարարություններին, ադրբեջանական կողմը ստանում է միանշանակ ազդանշան. ճնշումը գործում է։ Վերջին տարիներին դա դարձել է ակներևական. Հայաստանի նկատմամբ Ադրբեջանի քաղաքականությունը կառուցված է հետևողական պարտադրանքի տրամաբանությամբ։ Խոսքը համակարգային ռազմավարության մասին է, որտեղ յուրաքանչյուր նոր պահանջ դառնում է լոկ դեպի հաջորդը տանող աստիճան։ Այսօր ադրբեջանական
Ադրբեջանական բենզինը՝ որպես ազգային հանրաքվե
Այս իրադարձությունը, որը ներկայացվում է որպես խաղաղության, էժանության և համերաշխության ձեռքբերում, ես դիտարկում եմ որպես իրական հանրաքվե։ Այս հանրաքվեի հարցը պարզ է․ արդյոք մենք, որպես հասարակություն, ի վիճակի ենք կազմակերպված «ՈՉ» ասելու, թե՞ մենք այլևս չենք կարող, և մեզ ամեն ինչ կհրամցվի՝ սիրուն փաթեթավորմամբ։ Ադրբեջանական բենզինի մերժումը պարզապես լոգիստիկ կամ դիվերսիֆիկացման հարց չէ։ Սա լուրջ
ԱՂԱՆԴԱՎՈՐՆԵՐԻ ԱՂՄՈՒԿԸ ՉԻ ԿԱՐՈՂ ԽԱԹԱՐԵԼ ԵԿԵՂԵՑՈՒ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆԸ
Հայ Առաքելական Եկեղեցին հաղթանակով է հանդես եկել վերջին սադրիչ փորձի դեմ։ Այս հաղթանակը, որը տեղի ունեցավ Կաթողիկոսի քարոզի ժամանակ, ավելի է ամրապնդում Հայաստանի առաջին եկեղեցու դիրքերը և ցույց է տալիս, որ նրա առաքելությունը, որը հիմնված է ժողովրդի միասնականության պահպանման վրա, անխախտելի է։ Իրադարձությունները տեղի ունեցան այն պահին, երբ Կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդը հանդես էր գալիս իր
ՀԱՍԱՐԱԿԱԿԱՆ ԱՌՈՂՋԱՑՄԱՆ ՊՐՈՑԵՍԸ
Այսօր Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունները, թեև դեռևս ոչ ամբողջությամբ բացահայտված, հստակ ցույց են տալիս քաղաքացիական հասարակության նոր, ինտենսիվորեն զարգացող պրոցես։ Այն նման է քաղաքացիական պոռթկումի նախապատրաստական փուլին, որտեղ մարդիկ ոչ թե դեռևս փողոցներում են հավաքվում, այլ ակտիվորեն ձևակերպում են իրենց անհամաձայնությունը և որոնում են այն կետերը, որոնց շուրջ կարող են միավորվել։ Այս պրոցեսի ամենաառաջնային ապացույցներից
Փաշինյանի «ճանապարհային քարտեզը»՝ իբրև իշխանության կողմից Եկեղեցուն և ժողովրդին հայտարարված պատերազմ
Անցնող քաղաքական տարվա եզրափակիչ շոուն Փաշինյանի կողմից ներկայացված «ճանապարհային քարտեզն» է, որի նպատակը զանգվածային հիմարացում է՝ հասցված իր բարձրակետին։ Այս փաստաթղթը, որը պաշտոնապես նախատեսված է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի հոգևոր աստիճանից հրաժարմանը հաջորդելիք ժամանակաշրջանի համար, իրականում ծառայում է որպես քաղաքական մակուլատուրայի տիպիկ օրինակ։ Իրականում, Կաթողիկոսի ընտրությունը ցմահ է, և Գարեգին Բ-ի լիազորությունները որևէ կերպ