Ի՞նչ է արել ընդդիմությունը։ Որոշակիության բացակայությունը և միավորման անհնարինությունը
Ընտրություններից անցել է մեկ ամիս, և այս ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանը ամրապնդում է իր իշխանությունը՝ հող նախապատրաստելով իր տերերին՝ Անկարայում, Բաքվում, Բրյուսելում և Վաշինգտոնում։ Իսկ ընդդիմության ճամբարում իրավիճակը, թեև ոչ այնքան ակնհայտ, որքան իշխանության կողմից իրականացվող բռնաճնշումները, բայց ոչ պակաս վտանգավոր է։ Այն բնութագրվում է հետագա գործողությունների որոշակիության և միավորման տեսանելի արդյունքների բացակայությամբ։
Բնականաբար, կասկածից վեր է, որ բռնաճնշումները կուժգնանան՝ ընդգրկելով արդյունավետորեն ոչ միայն քաղաքական, այլև հասարակական դաշտը։ Քաղաքական Բանակցությունների Պարտիան (ՔՊ) կանի ամեն ինչ, որպեսզի արդեն շուտով ստանա իրական ընդդիմախոսներից մաքրված այն քաղաքական տարածքը, որը կապահովի իր ուզուրպատորական կուսակցության հարմարավետ և անխափան կյանքն ու հետագա վերարտադրությունը։
Բայց ինչ ունենք ընդդիմադիր դաշտում, բացի այս ամենից, որը հանրության կողմից արդեն ընկալվում է որպես սովորական երևույթ։ Սահմանադրական դատարանում լսումների միանգամայն կանխատեսելի արդյունքները և մանդատները վերցնելու երկու կուսակցությունների նույնքան սպասելի որոշումները՝ պայքարը շարունակելու և իշխանափոխություն իրականացնելու երդումներով, չեն փոխում իրավիճակը։ Թե ինչպես են դա անելու՝ մեզ չեն ասում, բայց ակնարկում են «գաղտնի ծրագրի» և «փողոցը» ներգրավելու մտադրության մասին։
Իրավական, քաղաքական և հասարակական դաշտում իշխանությունների սանձարձակ կամայականության խորապատկերին և ընդդեմ իրենց՝ ընդդիմադիր ճամբարի գլխավոր դերակատարների դեմ ակնհայտ որսին զուգահեռ, ընդդիմադիր ուժերը չեն կարողանում միավորվել նույնիսկ բոլորի համար ընդհանուր վտանգի պայմաններում։
Օրինակ, Ռեժիմի պարագլխի այն աննախադեպ հայտարարությունը, թե ՔՊ-ի օգտին չքվեարկած բոլոր ընտրողներն արել են դա փողի դիմաց, ստեղծեց հզոր և աղմկահարույց զանգվածային շարժում ստեղծելու հնարավորություն։ Սա կարող էր իսկապես հզոր զանգվածային շարժում դառնալ, եթե հիմնական ընդդիմադիր ուժերը գլխավորեին և համակարգեին գործընթացը՝ միասնաբար։ Չարեցին։
ՍԴ որոշումից հետո հնչեց համատեղ հայտարարություն, որը ստորագրեցին ընդամենը 5 կուսակցություններ, նույնիսկ ոչ բոլոր 7-ը, որոնք դիմել էին ընտրություններն անվավեր ճանաչելու պահանջով։ Եվրահանձնաժողովի ղեկավար Ֆոն դեր Լյայենի այցը ևս հիանալի հնարավորություն էր բողոքի համատեղ ակցիա կազմակերպելու, բայց նույնպես չարվեց։
Այս ամենի ֆոնին հարցը հասարակության մոտ առաջանում է բնականաբար։ Ի՞նչպես կարող են քաղաքացիները հավատալ պայքարը շարունակելու և իշխանափոխության հասնելու խոստումներին, եթե ընդդիմադիր առաջնորդները չեն կարողանում միավորվել նույնիսկ ամենակարևոր հարցերում։
Այս բոլոր հարցերը տալ ստիպում է նախևառաջ մեծ տագնապը Հայրենիքի ճակատագրի համար։ Մի կողմից՝ ընդհանուր հանցագործություններով համախմբված ուզուրպատորներ, որոնք պատրաստ են ատամներով պաշտպանել իրենց իշխանությունն ու բարեկեցությունը, մյուս կողմից՝ ընդդիմադիր ուժեր, որոնք ստացել են իրենց հավատացած հարյուր հազարավոր քաղաքացիների աջակցությունը, բայց որոնց առաջնորդներն ի վիճակի չեն մի կողմ դնել անձնական հավակնություններն ու հնարավոր հակասությունները՝ հանուն հայոց պետականության փրկության։
Ի վերջո, եթե հավատանք ընդդիմադիր առաջնորդների հայտարարություններին, իրավիճակի նրանց գնահատականներին՝ երկրի համար գլխավոր սպառնալիքների ու վտանգների, ինչպես նաև գործող իշխանություններին հեռացնելու գոյաբանական անհրաժեշտության առումով, ուրիշ ինչո՞վ, բացի անձնական նկրտումներից, կարելի է բացատրել Հայաստանի համար գերկարևոր նպատակի շուրջ միավորվելու անհնարինությունը։
Մինչդեռ ուզուրպատորները լկտիանում են բառացիորեն աչքներիս առաջ՝ անմիջական սպառնալիքներ հնչեցնելով ընդդիմախոսների հասցեին։ Խորհրդարանում իրենց ապագա գործընկերներին նրանք արդեն անվանում են «բոքսի տանձ», «փողի պարկեր», կեղծարարներ ու կոռուպցիոներներ՝ սպառնալով «պատժել ու ոչնչացնել»։
Գուցե ընդդիմությունը որոշել է միավորվել… բանտո՞ւմ։ Քանզի այս տեմպերով և այն վճռականությամբ, որով Նիկոլը պաշտպանում է իր ուզուրպացրած իշխանությունը, շատ շուտով ազատության մեջ չի մնա ո՛չ խորհրդարան անցած, ո՛չ էլ նրանց աջակցած ուժերի գեթ մեկ առաջնորդ, և ոչ էլ բոլոր նրանք, ովքեր իրական ընդդիմություն են իշխանությանը և ինչ-որ աջակցություն ունեն հասարակության մեջ։
You may also like
