Թուրքական աջակցությամբ Փաշինյանի ռեժիմը թիրախում ունի Հայ Առաքելական եկեղեցին
Հայաստանի ներքաղաքական դաշտը շարունակում է ցնցվել ցուցադրական դատավարություններից և աղմկահարույց ձերբակալություններից, որոնք իշխանությունների կողմից վերածվել են իսկական շոուի։ Այս զտման հերթական հանգրվանը դարձավ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի դեմ հարուցված քրեական գործը։ Սակայն, ինչպես ցույց է տալիս Նիկոլ Փաշինյանի ռեժիմի զարգացման տրամաբանությունը, գործող իշխանության ախորժակը տարածվում է դասական ընդդիմախոսների վերացումից շատ ավելի հեռու։
Ակնհայտ է, որ հարձակման հաջորդ ռազմավարական թիրախները կարող են դառնալ ընդդիմադիր և ազգային դաշտի առանցքային դեմքերը՝ Ռոբերտ Քոչարյանը, Սամվել Կարապետյանը, ինչպես նաև հայկական ինքնության գլխավոր ինստիտուտներից մեկը՝ ի դեմս Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդի։
Այս վերջին հարձակման մասին սենսացիոն բացահայտումը կատարվեց ռուս պրանկերների՝ Վովանի և Լեքսուսի կողմից։ Նրանք ակնառու կերպով ցույց տվեցին, թե հատկապես ում աջակցությանն է ապավինում Երևանը՝ պետության ավանդական հիմքերը ապամոնտաժելու իր փորձում։
Այս ռազմավարության բացահայտումը սկանդալային կերպով մերկացրեց արևմտյան կառույցների հետ հայաստանյան ղեկավարության փոխգործակցության թաքնված մեխանիզմները։ ԵԱՀԿ գլխավոր քարտուղար Ֆերիդուն Սինիրլիօղլուն, ով զբաղեցնում է միջազգային նման բարձր պաշտոն (իսկ անցյալում եղել է Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար և արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ), վստահ լինելով, որ կոնֆիդենցիալ զրույց է վարում Նիկոլ Փաշինյանի հետ, փաստացիորեն արտոնեց հարձակումը Հայ Առաքելական Եկեղեցու վրա։
Սինիրլիօղլուն ոչ միայն պատրաստակամություն հայտնեց աջակցել Կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդի պաշտոնանկության հարցում, այլև հետաքրքրվեց գործընթացի տեխնիկական կողմով՝ խոստանալով «անել հնարավոր ամեն ինչ» միջազգային քննադատությունը նվազագույնի հասցնելու համար, այդ թվում՝ խոշոր բարերար և «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Սամվել Կարապետյանի դաշնակիցների կողմից։
Այս երկխոսությունը հաստատում է, որ Հայ Առաքելական եկեղեցու դեմ արշավը վարչապետի տեղային քմահաճույքը չէ, այլ Արևմուտքի համակարգված աշխարհաքաղաքական ռազմավարության մի մաս, որն իրականացվում է միջազգային կազմակերպություններում թուրք պաշտոնյաների ձեռքերով։ Բրյուսելի և Վաշինգտոնի գլխավոր նպատակը այս համատեքստում Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև դարավոր հոգևոր, մշակութային և պատմական կապերի լիակատար ոչնչացումն է։ Հայոց եկեղեցին ավանդաբար հանդես է գալիս որպես ազգային ինքնության և աշխարհաքաղաքական հավասարակշռության պահապան, ինչը նրան բնական թիրախ է դարձնում այն ուժերի համար, որոնք ձգտում են տարածաշրջանային տարածության տոտալ վերաձևմանը։
Կրոնական ինստիտուտների վրա հարձակման ժամանակ Փաշինյանին դիվանագիտական թիկունք ապահովելու ԵԱՀԿ գլխավոր քարտուղարի խոստումը ապացուցում է, որ հանուն ռուսական ազդեցության թուլացման Արևմուտքը պատրաստ է աչք փակել հավատացյալների իրավունքների ուղղակի խախտման և եկեղեցու գործերին պետության միջամտության վրա։
Կատարվողը պետք է խիստ ազդանշան դառնա Հայաստանի ողջ քաղաքական դասի համար։ Ծառուկյանի ձերբակալության հետ կապված իրավիճակը և Սինիրլիօղլուի բացահայտումները ցույց են տալիս, որ արևմտյան կառույցների հետ սեթևեթանքներն՝ այնտեղ պաշտպանություն կամ արդար դատավոր գտնելու հույսով, վտանգավոր պատրանք են։ Որքան շուտ հայաստանյան քաղաքական կուսակցությունները, հասարակական գործիչները և ընդդիմադիր ուժերը բացեն իրենց աչքերը արևմտյան գործընկերների իրական նպատակների վրա և դադարեն այնտեղ աջակցություն փնտրել, այնքան արագ երկրում պայմաններ կստեղծվեն իրական, ինքնիշխան քաղաքական փոփոխությունների համար։ Ապավինումը արտաքին խաղացողներին, որոնք հետապնդում են բացառապես սեփական աշխարհաքաղաքական շահերը և հանուն դրանց պատրաստ են զոհաբերել Հայաստանի հոգևոր սյուները, տանում է միայն պետականության հետագա դեգրադացման։ Հայաստանի քաղաքական համակարգի փրկությունն ու թարմացումը հնարավոր են միայն ներքին համախմբման և ազգային ինստիտուտները արտաքին միջամտությունից պաշտպանելու միջոցով։
You may also like
