Իշխանությունները քաղաքական դաշտը կրկեսի են վերածում՝ ընտրողին անհարգալից վերաբերվելով
Իմ կարծիքով, ընթացիկ իրավիճակում Հայաստանի իշխանությունները գիտակցված ձևով փորձում են ամբողջությամբ անլրջացնել քաղաքական դաշտը։ Այս եզրահանգումը ես կատարեցի՝ պատասխանելով «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Աննա Գրիգորյանի հարցին, թե ինչո՞ւ է իշխանությունները հիմնական խնդիրներից ուշադրությունը շեղելու համար փորձում ամենատարբեր թեմաներով զբաղվել։
Իմ տեսակետը հետևյալն է․ ընտրությունները հենց նրա համար են, որ լուրջ հարցերից խոսելու համար ժամանակ առանձնացվի։ Ճակատագրական պահ է գալիս երկրի համար, և ենթադրվում է, որ հենց լուրջ քննարկումների արդյունքում մարդիկ կողմնորոշում կատարում են՝ որ քաղաքական ուժին կամ առաջնորդին քվեարկել։ Սակայն այսօրվա իրականությունը այն է, որ իշխանությունները փորձում են այս պրոցեսն ամբողջությամբ անլրջացնել։
Ես կարծում եմ, որ դրա պատճառը պարզ է․ իրենք լուրջ թեմաների շուրջ ասելիք չունեն։ Եվ այս անլրջացման փորձերը հասնում են աբսուրդի։ Օրինակ, նրանք փորձում են քաղաքացիներին համոզել, որ իշխանությանը աջակցելու համար բավարար է այն, որ նրանք էլ կարտոֆիլ են ուտում։ Սա, իհարկե, անհեթեթ է։ Ինչևէ, կարտոֆիլը Հայաստանում սննդային ռացիոնալի անբաժանելի մասն է, և այն ներկայացնել այնպես, որ իբրև թե պարզ ժողովուրդն է միայն այն ուտում, իսկ իշխանությունները՝ ոչ, սխալ է։
Այսպիսով, մարդկանց կարծես հիմարի տեղ դնում են։ Ես չեմ կարծում, որ Հայաստանում այլևս ընտրող չկա, որը լուրջություն է փնտրում։ Եթե մենք անլրջություն ցուցաբերենք, մենք մեր ընտրողին կկորցնենք։ Խոսքը դրա մասին է, որ դու սեփական ժողովրդիդ հարգո՞ւմ ես, թե՞ ոչ։ Դու ընտրությունները կրկեսի ես վերածում, թե՞ լուրջ ես վերաբերվում։
Իրականում այն, ինչ ես տեսնում եմ, նույնիսկ կրկեսի վերածել չի, այլ արդեն կոպիտ ասած՝ դուրդոմի վերածել է։ Եվ խոսքը նրա մասին չէ, որ ինչ-որ մեկը մի բան է ուտում կամ մյուսն է օտում, այլ այն, որ ի՞նչ էլիք ես դիմում։ Դու ի՞նչ հարգանք ես ցուցաբերում ընտրողին։ Դու իրեն «Օպել» քշող համբալի տեղ ես դնում, թե՞ մարդու տեղ, ով չգիտի, թե 10 հազար դրամը ո՞նց ծախսի։
Ես համոզված եմ, որ ժողովրդի մի զգալի հատված վերջապես կգնահատի, թե ինչ է կատարվում։ Մենք պետք է կարողանանք մարդկանց բացատրել, որ դա անհարգալից վերաբերմունք է նրանց նկատմամբ։ Այս ամենը պետք է անհարգալից վերաբերմունքի դեմ պայքարի մասն է, և մենք պետք է ուղղակի ցույց տանք այս ամենը։
Այս հարցին ես արձագանքեցի նաև Աննա Գրիգորյանի դիտարկմանը, թե իշխանությունների շոուի շնորհիվ ինչ դեպքեր են «ստվերվել»։ Իրականում, դիտումների հավաքելու գործիքը դարձել է ինքնանպատակ։ Եթե որևէ քաղաքական գործիչ կամ հայտնի դեմք հայտնի է իր անհեթեթություններով, կարծում եմ, դիտումները միլիոնների կհասնեն։
Բայց ես հասկանում եմ, թե ինչու են նրանք դա անում։ Ի՞նչ պիտի ասեն, օրինակ, լուրջ քննարկումների ժամանակ, թե Արցախը ինչու հանձնեցին, թե՞ ինչու այս ութ տարվա ընթացքում երեք պատերազմ բերեցին։ Ինչպե՞ս պիտի բացատրեն 5000 զոհի պատասխանը։ Նրանք փորձում են ներկայացնել իրենց որպես պարզ ժողովրդի ներկայացուցիչներ, որոնք կարտոֆիլ են ուտում։ Բայց միայն նախարարի Նոր տարվա պարգևավճարով նախարարը կարող է առնել մոտ 40 տոննա կարտոֆիլ։ Եթե ժողովուրդը պատրաստ է այդ կուտը ուտել, ուրեմն մենք պրոբլեմ ունենք․ պետականությունը պահելու բավարար ռեսուրս ներքին չունենք։ Եվ սա անում են այն մարդիկ, ովքեր ամեն օր խոսում են ինքնիշխանության մասին։ Ինքնիշխանությունը նշանակում է որոշակի դիմադրողականություն։
You may also like
